การศึกษาความสามารถในการเชื่อมซ่อมเหล็กกล้าเครื่องมืองานเย็น SKD 11

Abstract

ปัจจุบันกระบวนการเชื่อมซ่อมแซมชิ้นส่วนที่ชำรุดเสียหายสามารถลดต้นทุนและเวลาได้เป็นอย่างดีอย่างไรก็ตามอาจเกิดการแตกร้าวระหว่างการเชื่อมได้โดยเฉพาะการแตกร้าวขณะเนื้อเชื่อม แข็งตัว (Weld Solidification Crack) อันเนื่องมาจาก ขั้นตอนกำหนดปฏิบัติงานเชื่อมที่ไม่เหมาะสม ซึ่งมีผลกระทบต่ออายุการใช้งานของชิ้นส่วนซ่อมแซมลดลง ดังนั้นงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประยุกต์ใช้วิธีที่เหมาะการเชื่อมซ่อมและวิเคราะห์ลักษณะ รอยแตกร้าวจากการเชื่อมเหล็กกล้าเครื่องมืองานเย็น SKD 11 วัสดุที่ใช้ในการทดลองนี้คือ เหล็กกล้า เครื่องมืองานเย็น SKD 11 ถูกเชื่อมด้วยกระบวนการอาร์กทังสเตนแก๊สเฉื่อยปกคลุมแบบไม่เติมลวดบน ชิ้นงานร่วมกับการทดสอบทรานส์วาเรสเตรนต์ด้วยระดับความเครียดต่างกัน จากนั้นชิ้นงานจากถูกทำ การวัดขนาดความยาวรอยแตกร้าว นับจำนวนรอยแตกร้าว และวัดอัตราการเย็นตัวจากการเชื่อมโดย การจุ่มเทอร์โมคัปเปิลลงในบ่อหลอมขณะเชื่อม ซึ่งจะได้ความสัมพันธ์ระหว่างความยาวรอยแตกกับ อุณหภูมิการเย็นตัว โดยสามารถสร้างเป็นเส้นโค้งความเหนียวที่อุณหภูมิสูง (High Temperature Ductility Curve) อย่างไรก็ตามความไวในการแตกร้าวขณะแข็งตัวเชิงปริมาณจะถูกประเมินผ่านเส้น โค้งความเหนียวของการแตกร้าวขณะแข็งตัวของวัสดุที่แตกต่างกัน จากนั้นท าการตัดแนวเชื่อมเพื่อนำไป ส่องโครงสร้างจุลภาคและการทดสอบความแข็งด้วยเครื่องวิคเกอร์ โดยผลการทดลองสามารถสรุปได้ ดังนี้ จากผลการทดลองและวิเคราะห์พบว่า การที่มีแรงกระตุ้นจากภายนอกหรือการออกแบบ รูปร่างบากร่องในการเชื่อมซ่อมเหล็กกล้าเครื่องมือ อาจมีทำให้ชิ้นงานเกิดความเครียดสูงในขณะการ เชื่อมซ่อมการเหล็กกล้าเครื่องมือ SKD11 ส่งผลทำให้มีความไวในการแตกร้าวที่เร็วขึ้นในขณะเชื่อมซ่อม เหล็กประเภทเครื่องมือ ประกอบกับที่ระดับความเครียดสูงมีความกว้างของเส้นโค้งความเหนียวที่ อุณหภูมิสูงกว้างมากกว่าความเครียดอื่น