การพัฒนาเส้นใยหม่อนผสมเศษใยไหมเพื่อประยุกต์ใช้ออกแบบผลิตภัณฑ์ แฟชั่นสำหรับผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชน

Abstract

การวิจัยมุ่งศึกษาวิธีการสกัดเส้นในหม่อนและหาอัตราส่วนที่เหมาะสมระหว่างเส้นใยหม่อน ผสมเศษใยไหมสำหรับประยุกต์ใช้ออกแบบผลิตภัณฑ์แฟชั่น และถ่ายทอดนวัตกรรมการพัฒนา เส้นด้ายปั่นมือจากใยหม่อนผสมเศษใยไหมและแนวทางการออกแบบผลิตภัณฑ์แฟชั่นสู่ผู้ประกอบการ วิสาหกิจชุมชน กำหนดกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ 1) ผู้ที่มีความรู้ความรู้ความ เชี่ยวชาญด้านการผลิตเส้นใย 2) ผู้ที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ด้านแฟชั่น 3) และ สมาชิกในวิสาหกิจชุมชนกลุ่มทอผ้าย้อมสีธรรมชาติบ้านหนองหญ้าปล้อง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบ สัมภาษณ์ชนิดมีใครงสร้าง แบบสอบถามความคิดเห็น แบบสอบถามความคิดเห็น วิเคราะห์ข้อมูลการ สกัดเส้นใยและอัตราส่วนที่เหมาะสม จากการวิเคราะห์ความแปรปรวนของและเปรียบเทียบค่าเฉลี่ย ด้วยวิธี Duncan's New Multiple Range Test ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 วิเคราะห์ข้อมูลการ ออกแบบด้วยวิธีการจำแนกข้อมูลตามปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น วิเคราะห์ข้อมูลแนวคิดโดยรวมเพื่อ จัดทำแบบร่างผลิตภัณฑ์แฟชั่นและการถ่ายทอดนวัตกรรมด้วยวิธีคำนวนหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน ซึ่งผลการศึกษาพบว่า ระยะเวลาและอัตราส่วนความเข้มข้นมีผลต่อการกสัดเส้นใยหม่อน เมื่ออัตราส่วนความเข้มข้นเพิ่มขึ้นเปลือกหม่อนชั้นนอกจะสลายออกเหลือใยที่เป็นเปลือกชั้นในโดยมี น้ำหนักหลังแห้งลดลงตามลำดับ โดยอัตราส่วนทุกระดับมีความหนานุ่มฟูและผิวสัมผัสไม่เรียบเนียน มี เส้นใยหม่อนยึดเกาะอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังผลต่อคำน้ำหนักและขนาดของเส้นด้ายปั่นมืออย่างมี นัยสำคัญทางสถิด (p:0.05) สมบัติทางกายภาพของเส้นด้ายปั่นมือที่อัตราส่วนผสม 8 ระดับ พบว่า เส้นด้ายปั่นมือที่อัตราส่วนผสม 60: 20: 20 มีค่าความแข็งแรงต่อแรงดึงสูงสูงสุดและค่าความเหนียว สูงสุด ผลการค้นหาทางการออกแบบผลิตภัณฑ์แฟชั่นจากแนวคิดเชิงอัตลักษณ์โบสถ์วัดสระทองพบว่า องค์ประกอบโครงสร้าง รูปร่างมีหลังคาทรงจั่วชั้นเดียวมุงกระเบื้องซีเมนต์หางว่าว มีปีกนกยื่นคลุม ตลอด เชิงขายฉลุไม้เป็นลายฟันปลาโดยรอบ เทคนิคก่อสร้างโดยการปั้นปูนตามผนังด้านข้างประตู หรือก่อเสาเหลี่ยม กลุ่มสี- สีขาวจากโครงสร้างอาคาร สีฟ้าจากการแต้มสีลวตลายหลักที่ปรากฏ ภายนอกส้มสีเหลืองจากลวดลายประกอบ องค์ประกอบตกแต่งมีรูปร่างของโหงไม้ ยอดแหลมเรียว เล็กสลักไม้ลายฟันปลา หางหงส์สลักไม้รูปนาคแบบพื้นเมือง แนวทางการออกแบบแฟชั่นพบว่า โครง ร่างเงาของเสื้อผ้าสามารถใช้เป็นรูปสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยมคางหมู สีเหลี่ยมจัตุรัส และสี่เหลี่ยมผืนผ้า เทคนิคการปักหรือทอแทรกวัสดุมันวาว รวมไปถึงการเย็บสัก การแต้มสีหรือกัดสี โดยวัสดุที่ใช้จะเป็น ผ้าใยหม่อนผสมเศษใยไหม ผลการสอบถามความคิดเห็นของกลุ่มเป้าหมายที่มีต่อผลการถ่ายทอดนวัต กรรที่มีต่อการพัฒนาเส้นด้ายปั่นมือจากใยหม่อนผสมเศษใยไหมและแนวทางการออกแบบผลิตภัณฑ์ แฟชั่นสู่ผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมขนโดยภาพรวมอยู่ในระดับเห็นด้วยมากที่สุด ค่าเฉลี่ย 4.67 ส่วน เบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.49

The research aims to study the extraction methods of mulberry fibers and determine the appropriate ratio between mulberry fibers and silk waste for application in fashion product design. It also aims to transfer innovations on the development of hand-spun yarn from mulberry fibers mixed with silk waste, along with design guidelines for fashion products to community enterprise operators. The sample group was selected using a purposive sampling method, including: 1) individuals with expertise in fiber production, 2) individuals with knowledge and experience in fashion, and 3) members of the natural dye weaving community enterprise in Nong Ya Plong. The tools used included structured interviews, opinion questionnaires, and analysis of fiber extraction data and suitable ratios. Data analysis involved variance analysis and comparison of means using Duncan’s New Multiple Range Test at a 95% confidence level. Design data were analyzed using classification methods based on observed phenomena, and overall conceptual data were analyzed to draft fashion products and transfer innovations using mean calculations and standard deviations. The study found that the duration and concentration ratio significantly affected the extraction of mulberry fibers. As the concentration ratio increased, the outer layer of the mulberry bark disintegrated, leaving the inner layer with a corresponding decrease in dry weight. All ratios resulted in fibers that were thick, soft, fluffy, and had a rough texture, with clear adhesion of the mulberry fibers. This also significantly impacted the weight and size of the hand-spun yarn (p≤0.05). The physical properties of the hand-spun yarn at an 8-part mixing ratio showed that the yarn with a ratio of 60:20:20 had the highest tensile strength and toughness. The research findings on fashion product design from the identity concept of the Wat Sa Thong temple revealed that the structural components and shape feature a single gable roof made of kite-shaped cement tiles, with bird-like wings covering it all, and wooden eaves carved with fishbone patterns. Construction techniques involved molding plaster along the side walls of doors or building rectangular columns. The color scheme included white from the building structure, blue from the main external decorative patterns, and yellow from additional patterns. Decorative elements featured wooden shapes, with pointed tips carved in fishbone patterns and wooden swan tails in traditional designs. Fashion design guidelines indicated that the silhouette of clothing could be represented as triangles, trapezoids, squares, and rectangles. Techniques for embroidery or weaving incorporated shiny materials, along with sewing, painting, or dyeing techniques, using mulberry fabric mixed with silk waste. The results of the opinion survey from the target group regarding the innovation transfer in developing hand-spun yarn from mulberry fibers mixed with silk waste and fashion product design for community enterprise operators showed a high level of agreement, with an average of 4.67 and a standard deviation of 0.49.